mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
Fysio 058


HRC geen zaalvoetbalkampioen! maar toch de grote winnaar?  
 
5 januari 2013 waren dan eindelijk de districtsfinales van het zaalvoetbal. De HRC A1 had zich in de voorrondes zeer verdienstelijk geplaatst voor deze finales en de verwachtingen waren hoog gespannen. De spanning leek van tevoren trouwens hoger bij de trainers dan bij de spelers. Oane de Jong die als trainer droomde van een finale tegen de A1 van de club waar hij zijn eerste (en waarschijnlijk enige) balcontact had (Broeksterwâlden),  kan van zijn gemeente de komende maand een hogere aanslag van de rioolbelasting tegemoet zien als gevolg van het veelvuldige toiletbezoek in de aanloop naar de finales. Zelf houdt hij het tegen beter weten in nog steeds op normale griepverschijnselen en indie waan heb ik hem als verslaggever maar gelaten.

In theorie was zo'n finale beslist denkbeeldig want Broeksterwâldendie de laatste 2 jaar met hetzelfde team 2x eerder de districtsfinales had gewonnen zat in de andere poule en de winnaars van beide poules zouden elkaar treffen in de finale! Zeker was ook dat de HRC een fantastisch team heeft dat -zo heb ik mijn vorige verslag mee afgesloten- tot grootste prestaties in staat is. Dat hadden de jongens in de voorronde immers al bewezen.

De HRC moest het in de voorronde van de finales achtereenvolgens opnemen tegen de volgende teams: JVO Oostenburg (de gezamenlijke jeugdafdeling van DIO Oosterwolde en de Griffioen), Heerenveen A1, Raptim A1 (uit Coevorden) en SC Franeker A1. SC Franeker was en is een oude bekende want dat team was twee jaar terug bij de B’s - zonder te kunnen winnen van de HRC overigens- nog kampioen op het veld geworden.

Achteraf gezien bleek de eerste wedstrijd tegen wat later zou blijken één van de finalisten te zullen worden beslissend. HRC begon  erg goed aan de 20 minuten durende wedstrijd. Zeker de eerste 10 minuten was de HRC heer en meester en was er geen moment dat ik twijfelde aan een goede afloop van deze wedstrijd.  Het enige waar het aan schortte- maar wat in het voetbal op het moment van het laatste fluitsignaal het enige is dat telt-was de afronding. Kansen voldoende maar het ontbrak aan precisie en bovendien ook aan het broodnodige geluk dat je op zo'n dag toch moet hebben om het toernooi te kunnen winnen. En dan ineens scoort JVO Oostenburg van grote afstand uit het niets: 1-0 achter. Dat is ook het moment dat er door de toegeslagen vermoeidheid gewisseld moet worden waardoor de vaste patronen wat lijken te verdwijnen en daarmee ook het vertrouwen om de meer dan verdiende gelijkmaker te scoren. Die blijft helaas ook uit en de HRC A1 verliest ten onrechte de eerste wedstrijd.

De tweede wedstrijd tegen Heerenveen A1 begint HRC met net zoveel overmacht als tegen JVO Oostenburg. Als de A1 van Heerenveen de toekomstige spelers voor de hoofdmacht van Marco van Basten moet leveren, dan zullen de grote wachtlijsten voor een seizoenkaart snel tot het verleden horen, zo is mijn stellige overtuiging. En toch laat HRC A1 zich 2x op dezelfde manier verrassen zonder - terwijl daar opnieuw veel mogelijkheden voor waren- zelf te scoren. Met 2-0 verlies zoeken de spelers toch wel enigszins gedesillusioneerd de kleedkamer op.

Er is maar weinig tijd om te herstellen want ruim een kwartier later is de volgende wedstrijd tegen Raptim. Deze wedstrijd begint merkwaardig.Of beter gezegd begint eerst lange tijd niet. Wat was het geval? Net daarvoor was Broeksterwâlden er in de andere poule niet in geslaagd om te winnen van Balk A1. Frustraties moesten een uitweg vinden en dat lukte door bidons met water op de vloer te gooien. Gevolg: een natte vloer die de scheidsrechter met het oog op blessures er van weerhield om een fluitsignaal voor de aftrap te blazen. Willem Veenstra ging in de kleedkamers op zoek naar mogelijkheden om de vloer te drogen, maar dat duurde Oane de Jong te lang. De laatste twee wedstrijden moesten immers gewonnen worden om toch met opgeheven hoofd het toernooi te kunnen verlaten.

Voor het oog van enkele honderden toeschouwers, waaronder opnieuw weer vele trouwe supporters van de HRC,  trok Oane eerst zijn trui uit en daarna zijn hemd om daarmee de vloer van de zaal te drogen. Luid applaus viel hem ten deel. Ik weet zelfs nu nog niet zeker of dat applaus te  maken had met het feit dat de wedstrijd, ruim 3 minuten later, nu eindelijk kon beginnen of dat het vooral applaus was van de supporters, vooral vrouwen neem ik aan, die hun enthousiasme over het afgetrainde lichaam van Oane de Jong niet onder stoelen of banken wisten te steken. Ik geloof dat de trainer de rest van de dag het op de tweede mogelijkheid heeft gehouden, want zijn humeur werd zienderogen beter maar dat kan ook weer te maken hebben gehad met het resultaat van de wedstrijd tegen Raptim. Deze goed spelende ploeg werd door de HRC afgedroogd - om maar even in de sfeer van de wedstrijd te blijven- met 3-0 door doelpunten van Rudolf en Jacob. Een fantastisch resultaat.

Mysterieus is nog steeds het feit dat na de wedstrijd het hemd van Oane spoorloos bleek te zijn. Niet zeker is of het nu onder het kussen van een vrouwelijke aanbidder ligt of dat hij er voor gekozen heeft het zelf weer aan te trekken.  In beide gevallen is het aannemelijk dat de zwakke gezondheid van de trainer waar ik in het begin van het verslag even melding van maakte,  de komende week weer zal opspelen. Een extra rechtvaardiging voor de hogere rioolbelasting als u het mij vraagt.

De laatste wedstrijd was tegen aartsrivaal SC Franeker. En wat  in de eerste twee wedstrijden niet lukte, lukte in de laatste twee wel. Kansen werden nu wel benut en als je dat geluk hebt en de tegenstander krijgt kansen dan zorgt hetzelfde geluk in combinatie met de zeker in de laatste wedstrijd uitstekend keepende Albert er voor dat je zelf de 0 houdt.Eindstand van de wedstrijd tegen Franeker opnieuw 3-0 winst.

Totaalresultaat 6 punten uit 4 wedstrijden, doelsaldo plus 3: goed voor de derde plek in de poule maar niet goed genoeg voor de finale tegenBroeksterwalden die zich uiteindelijk met minder punten en met meer geluk wel had weten te plaatsen voor de finale. Al met al een geweldig resultaat van de jongens, maar ergens in het achterhoofd blijft bij iedereen hangen dat er vandaag meer in had gezeten en dat HRC de kwaliteiten had om winnaar te kunnen zijn. Het mocht niet zo zijn.

Als verslaggever wil ik tot slot wel alle jongens van de HRC maar ook de trouwe supporters bedanken voor de geweldige dag, die zich opnieuw kenmerkte door goed voetbal, soms oogstrelend, hele behoorlijke resultaten maar vooral veel samenhorigheid op en langs het veld. Klasse!

Of het zo heeft moeten zijnweet ik niet, maar de verslaggever trof op het toernooi nog een oud dorpsgenoot (Aly Postma)  die al haar hele leven lang voor de KNVB werkt en oprecht verbaasd was toen zij hoorde dat aan de HRC een einde lijkt te komen. De KNVB was volgens haar helemaal niet op de hoogte van deze ook in haar ogen teleurstellende ontwikkeling. Ik was op mijn beurt weer verbaasd over de verbazing van de KNVB. Aly maakte echter  ter plaatse meteen een notitie voor haar collega van de afdeling 'Clubondersteuning' en beloofde te kijken of de KNVB voor de HRC nog wat zou kunnen betekenen.


Als die toevalligheid uiteindelijk oplevert wat ik in mijn stoutste dromen maar wil blijven dromen, dan is de HRC misschien niet op 5 januari 2013 de kampioen, maar wel de grote winnaar voor de toekomst. I have a dream.